بردی دل من، من از تو آن می خواهم

                                                           وز گمشده خویش نشان می خواهم

  سر مصرع هر بیت تو حرفی بردار

                                                             هرچه ماند، من از تو آن می خواهم

       ـ ـ ـ ـ ؟        

چگونه شکایت نکنم از دوری یار؟             

                                                   نمانده دگر یک ذره به دل آرام و قرار

چه بوده مگر بر درگه تو یارب گنهم؟

                                                   که اشکای من بارد شب و روز چون ابر بهار؟

خدایا..! مگر سنگ صبورم..؟         که از شهر و از یارم به دورم؟

بگو یارم، بگو با من،

                                       که این جدایی سر میاد، شب میره و سحر میاد

چه پرپر شد روزگار من و گلزار من 

                                                     نمی روید غنچه های امید در بهار من

خدایا چه شبها به حال تمنا دعا کردم

                                                      ز درد جدایی به درگه تو گریه ها کردم

بگو یارم، بگو با من،

                                        که این جدایی سر میاد، از یار من خبر میاد

                                        که این جدایی سر میاد، شب میره و سحر میاد

                  هی ی ی ی ی افسونم،

                                                      دل منم گرفته بود دیگه...

تا به کی؟

            چند ساعت؟   چند روز؟  چند هفته؟  چند ماه؟ چند سال؟

تا به کی؟

            چگونه؟   در کجا؟   با چه کس؟    در چه حال؟

چرا؟

         چرا همیشه در ترس روزهای آینده؟    و در حسرت و تعصف روزهای گذشته؟!

            این چه بازی روزگاریست؟     ما چه هستیم؟   بازیگر یا وسیله ای برای بازی او؟

چرا توی این بازی بازنده زیاده و برنده انگشت شمار؟

        آیا هر بازیگر حق انتخاب ندارد؟

                  پس چرا ما ناخواسته وارد این بازی شدیم؟

     یا اصلا چرا حداقل نتونستیم سرنوشت خودمون را خودمون انتخاب کنیم؟

چرا باید واسه کس یا چیز دیگری به بازی گرفته بشیم؟   وارد بازیی که برد یا باختمون از همون اولش نوشته شده بوده؟!!!

همیشه به اعزای هر خوبی بسی بدی هست.

                 همیشه واسه هر برنده چندتا بازنده هست.

چرا هیچوقت حتی برای دلخوشی توی قصه ها عاشق به معشوقش نمیرسه؟

    اگر که قرار نیست به هم برسن پس چرا بدون اینکه از جداییها با خبر باشن باید نقش عاشق و معشوق را بازی کنند؟

         مگر این قلب ما نیست که گنجینه ما هست؟ 

                                       پس چرا نمیتونیم ازش مواظبت کنیم؟ چرا با هر اتفاقی شکسته میشه؟

چرا عزیزترین آدمها همیشه تکه ای از قلب ما را با خود میبرند و ما را برای همیشه با دردها جا میگزارن؟

        چرا وقتی دوتا قلب که هنوز بویی از انسانیت و وفا دارند باید فرسنگها از هم دور باشن؟

مگر نه که این زندگی پر از زیبایی و شیرینی هست؟

           پس چرا دوتا روح که بعد از بسی سختی و تنهایی یکدیگر را پیدا کردن......آشنا شدن......دوست شدن..........عاشق شدن.........و انقدر در هم گره خوردن تا یکی شدن.....یکدفعه:

                         یکدفعه متوجه میشن که چقدر دستهاشون از هم کوتاه هست.

یکیشون اینور دنیا و اون یکی اونور دنیا....جسمهاشون از هم دور ولی قلب و روحشون بهم گره خورده!

      تازه شیرینی و زیبایی این دنیا را داشتن مزه میکردن که یکدفعه متوجه شدن تازه اول سختیهای زندگی براشون شروع شد.
        

                             یکی اینجا...یکی اونجا !!!!!!!!

    معلوم نیست کی؟  کجا؟  چجوری؟  اصلا بشه یا نشه بهم برسن؟!!!

                  دلهاشون برای همدیگه میتپه و قلبهاشون پر از دلهره...اضتراب...و ترس از اینده نامعلوم!!!

  آیا میرسن؟    آیا نمیرسن؟ 

                                 آیا میرسیم؟    آیا نمیرسیم؟

                                                             نمیدونم!!!  نمیدونیم!!!

                                                                                       برامون دعا کنید...دعا کنید!

                                     نویسنده: افسون جان

ای عشق من، کو عهد و پیمانت               آواره شد مرغ غزل خوانت

نه کسی دم سازم شد      نه دلی همرازم شد    چه کنم؟

شاهد غم هایم، همه شب سایه لرزانم

                                                   خاطره ها دارم زتو ای عشق گریزانم

تاکی باید به نیمه شبها، بشمارم من ستاره ها را،

                                                                         بس کن دوری تو بیا

عشق و بی تابی ها، رنج و بی خوابی ها،

                                تو بیا خوابم کن

                                                            آتشم آبم کن

         بشنو قصه تلخ شبهایم را

                                                بشنو نغمه قلب تنهایم را

صدای من در ظلمت شب در آسمانها پر گیرد

                                       بیا که با تو این دل من سرود شوق از سر گیرد

بخدا از کلبه من نور و شادی رفته دگر

                                       هرشب من منتظرم، با چشم تر

شاهد غم هایم، همه شب سایه لرزانم

                                                  خاطره ها دارم زتو ای عشق گریزانم

نم نم قشنگ بارون واسه تو                          قصه قشنگ شب مال منه

همه ستاره ها برای تو                                 رخ نازنین تو مال منه

دریای بی انتها برای تو                                 دریای عشق تو ام مال منه

بید مجنونای دنیا واسه تو                             ناز رقص اون موهات مال منه

نغمه های مرغ عشق برای تو                        صدای نازنینت مال منه

بوی گلهای بهشت برای تو                            بوی جای قدمات مال منه

هوای روز بهار برای تو                                   بازدم تنفست مال منه

چشمه های پر خروش برای تو                        چشمه دوست داشتنت مال منه

گلهای ناز گلستون واسه تو                           غنچه ناز لبات مال منه

یه طبیعت بی همتا واسه تو                          چشمای خوشگل تو مال منه

گرمای نقطه جوش برای تو                             گرمی دستای تو مال منه

رنگای رنگین کمون برای تو                             خم ابروهای تو مال منه

قصه لیلی و مجنون واسه تو                            مجنون نگات بودن، کار منه

جمله < دوستت دارم > برای تو                       قطره محبتت مال منه

رشته کوههای بلند برای تو                             غرور نگاه تو مال منه

خبرای قاصدک برای تو                                    خبر سلامتت مال منه

مرواریدهای سفید برای تو                               اون درخشش چشات مال منه

دیدن ماه چهارده واسه تو                               زل زدن تو روی تو مال منه

زندگی تو شهر رویا واسه تو                            تو رو دیدن توی خواب مال منه

مستی شراب ناب برای تو                              مستی دیدن تو مال منه

پریدن با شاپرک برای تو                                  با یادت قدم زدن مال منه

عسل خالص کندو واسه تو                              طعم بوسه های تو مال منه

از روی ابرا راه رفتن واسه تو                             خاک پاتو بوسیدن کار منه

هستی و وجود من برای تو                              چون که عشق پاک تو مال منه

از  دیده  خون  دل  همه بر  روی  ما  رود              بر  روی   ما   زدیده  چگویم  چها  رود

ما  در  درون  سینه  هوائی   نهفته  ایم               بر  باد   اگر   رود  دل  ما  زان  هوا رود

خورشید خاوری کند از رشک جامه چاک               گر  ماه   مهر   پرور   من  در  قبا   رود

بر خاک  راه   یار   نهادیم   روی   خویش               بر  روی   ما   رواست  اگ  آشنا   رود

سیلست  آب  دیده  و  هرکس که بگذرد                گر خود دلش ز سنگ بود هم زجا رود

ما  را  بآب دیده  شب  و  روز  ماجراست                زان  رهگذر  که  بر سر کویش چرا رود

                                      حافظ بکوی میکده  دایم  بصدق دل

                                      چون صوفیان صومعه دار از صفا رود

فال:

        به تازگی نسبت به کسی که به او عشق می ورزی، حساس شده ای و این قضیه،

        رنج  و  غم شما  را فزون  ساخته، از حساسیت بی مورد و بیش از حد دست بردار.

از تو گفتن، از تو خوندن، با تو موندن، تو هوای تو پریدن

اسمت رو یه لحظه از خاطر نبردن، همیشه به یادت بودن، به خیال یه روز دوباره دیدن

غصت رو به جون خریدن، خون دل خوردن و ساختن، درد دل به کس نگفتن

از فراغ تو گریستن، با خیال تو نخفتن، شب رو بی ستاره دیدن

تنهای تنها راه رفتن، جاده پشت سر گذاشتن، ولی هرگز نرسیدن

بی نگات غرور شکستن، بی چشات زندگی باختن، طعم تلخی رو کشیدن

صدای شکستن دل رو شنیدن، به گذشته های خوش سرک کشیدن

بی محبت تو بودن، تشنه عشق تو موندن، غصه چشاتو خوردن

سرد و بی عاطفه بودن، سنگ رو با دل یکی کردن

مثه بارون گریه کردن، مثه صحرا تشنه موندن

خسته از دلتنگی تو، سوختن و آتیش گرفتن

اسمت رو با خط خوش طراحی کردن، عکست رو برای ماه نقاشی کردن

تو رو خواستن، دوستت داشتن، دردت رو به جون خریدن

جونم رو به زیر پات قربونی کردن

نرسیدن! با تو بودن! ندونستن...؟؟!

چشم وقتي زيباست كه پر از اشك باشد

اشک وقتی زیباست که برای عشق باشد

عشق وقتی زیباست که برای تو باشد

و تو وقتی زیبایی که برای من باشی

خیلی دوستت دارم ...